maandag 5 juni 2017

Aan tafel. Zondagmorgen ritueel. Vader en dochter. Net voor de tranen en de stront.








Zomaar een extra zondagochtend, want een vrije maandag is een extra zondag. Het is Pinksteren, drie dagen weekend. Zoals altijd ben ik als eerste op, ik geniet van de stille ochtend, de eerste uurtjes alleen voor de rest uit bed komt. Deze zondag begin ik op de bank met op schoot mijn laptop en typ dit blogbericht. Als de zon schijnt zoek ik mijn favoriete plekje op in de tuin, waar ik op een schapenvacht zit, genietend van mijn verse kop thee terwijl ik luister naar de vogeltjes die net als ik in alle vroegte de dag beginnen. Annabel kruipt bij papa in bed, naast hem kijkt ze filmpjes op zijn telefoon terwijl hij nog even doorslaapt, zo goed als dat kan, voor zover zij dat toelaat. Pepijn ligt nog lekker te slapen in zijn bedstee, als hij wakker wordt leest hij een boek, pakt zijn IPad of kruipt ook hij in het grote bed, naast zijn zusje. 
















Aan tafel heerst er rust aan de ene kant, Pepijnemans en ik eten, drinken en knuffelen. Aan de overkant energiebommetje Bella en papa. We vragen tig keer of ze een hap wil nemen en net zo vaak of ze weer op haar kruk wil gaan zitten. Ze verdwijnt vaak en komt met van alles terug, rondom haar bord ligt het vol speelgoed, knuffels, stickervellen, soms een verrekijker. Ze zeurt over vieze stukjes die ze echt niet op gaat eten en doet wie het eerste klaar is met Pepijn, hij eet drie keer zoveel dus ze wint warempel ook weleens. Ze wacht tot Anne-Roel zijn ontbijt op heeft, klimt op zijn schoot en heeft de grootste lol, trekt zijn shirt voor zijn gezicht om hem vervolgens kusjes te geven. Pepijn verdwijnt naar de garage, in de voorraadkast staat een nieuwe pot chocopasta, voor op zijn crackers. Hij komt kokhalzend terug, zonder chocopasta. Onze bejaarde honden blijken hun vloeibare poep te hebben laten lopen, de garagevloer ligt er vol mee, grote honden, grote... Als Anne-Roel de garage heeft schoongemaakt wil hij met Bella de honden gaan uitlaten, ik pak haar gele vestje, een huilend "Jij bent echt een rotmoeder!". Verkeerde kleur geel, hier te zien in het filmpje. 

Zomaar een zondagochtend











               


1 opmerking:

  1. Dat zal een lekkere verrassing zijn geweest op een fraaie vrije maandagmorgen! �� En dat filmpje... geweldig! Heel herkenbaar, onze dochter die inmiddels bijna 18 is, wist ook al op heel jonge leeftijd wat ze wel en vooral wat ze niet aan wilde, dus wij hebben ook veel van dit soort 'toestanden' gehad. Achteraf kun je er samen om lachen.... ��

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!